چگونگی و برهان مرگ سیاره ها

اغلب سیاره ها عمری طولانی دارند؛ اما تا ابد زنده نمی متشابه. ستاره های گرسنه و همسایه های متخاصم می توانند بوسیله طورکامل سیاره را به مقصود نابودی بکشانند؛ درحالی که برخوردها و فعالیت های پیوسته ی آتش فشانی می توانند سطح سیاره را برای حیات آماده کنند. نظریه های متعددی درباره ی اجل سیاره ها وجود دارند. موجودی ریموند، مدل ساز سیاره ای درون مرکز اخترفیزیک بوردو فرانسه، مقاله هایی درباره ی چگونگی اجل سیاره ها تالیف است. به عقیده او، با اینکه تمام سیاره ها نمی میرند، اغلب آن ها روزی بوسیله مکانی مُرده و ایستا تبدیل می شوند.فاجعه ی اقلیمی

چرخه ی اقلیمی زمین نقش مهمی در تعادل دمایی و حفظ کردن حیات این سیاره ارتکاب می کند؛ ولی ممکن است نصیب سیاره ای سنگی، مشابه زمین، بی قراری دچار بی نظمی شود و طی حوادثی بوسیله سیاره ای بوسیله شدت مشتعل خواه گلوله ای برفی دگرگونی شود.

کربن دی اکسیدموجود در جوّ زمین نقش اضافی در تعدیل دمای آن دارد. کربن دی اکسید و دیگر گازهای گلخانه ای موجود تو جوّ (ازجمله آب و متان و نیتروس اکسید) مانند پتویی انجام می کنند که زمین را گرم نگه می دارند و مانع از هزیمت تشعشعات خورشیدی به تو فضا می شوند. کربن دی زنگ عامل حقیقی گرمایش سطح زمین و افزایش بارندگی است. بارش باران اندکی از کربن دی اکسید موجود تو جوّ را از بین می سرما و در سنگ های کربنات کف غرق کردن رسوب می کند و بدین ترتیب، دمای سطح زمین تعدیل می شود.

تصور ستاره از دنیایی منجمد. اگر سیاره به اندازه ی کافی سرد شود، بوسیله گلوله ی برفی دگرگونی خواهد شد.

چنانچه به دلیلی مانند تکثیر فعالیت های آتش فشانی، سرعت پر شدن کربن دی زنگ در جوّ تند مرطوب از سرعت تفاله آن درون سنگ ها باشد، اثر حزم گلخانه ای رخ می دهد. در این فرایند، دمای سطح اعلی از نقطه ی جوش آب می رود که می تواند برای موجودات زنده ی آبزی مشکل ساز شود. افزایش دما باعث می شود بخشی از جوّ از بین برود و به درون محیط سرایت کند. بدین ترتیب خرابه محافظتی دربرابر تشعشعات فضایی خورشید و ستاره های دیگر از بین می رود. ریموند می گوید:گرمایش گلخانه ای یکی از دلایل پا بر جا حفظ کردن حیات جوّ است و تا پیمانه مشخصی مطلوب است؛ ولی اگر از کنترل خارج شود، مشکل ساز خواهد شد.

متناسب تذکر است فقط گرما به اجل سیاره منجر نمی شود. وقتی سیاره تا قطع مشخصی سرد شود، به گلوله ای برفی یا جسمانی سنگی دگرگونی می شود که با یخ پوشیده شده است. یخ و برف بخش یدکی از نور را به داخل هوا منعکس می کنند و دما را بسیار ازپیش کاهش می دهند.مقاله های مرتبط:داستان ساخت آب در سیاره زمینهر آنچه باید درمورد انواع هنرمند ها و ساختار آن ها بدانیم

درصورت افزایش فعالیت های آتش فشانی، کربن دی زنگ و گازهای دیگر وارد جوّ می شوند و سیاره دوباره گرم می شود؛ ولی اگر یخبندان روی سیاره ای فاقد صفحات تکتونیکی و آتش فشان ها رخ دهد، آن سیاره برای ابد درون شرایط یخبندان پاینده خواهد ماند.

به گفته ی ریموند، تمام سیاره هایی که ظرفیت وجود را دارند، درمعرض ریسک اقلیمی قرار دارند. خطر اقلیمی سکونت پذیری سیاره را ترساندن می کند؛ ولی بوسیله نابودی کامل آن منجر نمی شود.گدازه خواه حیات

غلبه سیاره های همسایه می تواند بر مدار زمین تأثیر بگذارد. بدین ترتیب، فشار بر ساختار تویی زمین و درنتیجه، دمای لایه ی میانی آن (گوشته) افزایش می یابد. در چنین شرایطی، گرما بوسیله عقب راهی بخاطر خروج خواهد حیات. آتش فشان ها متداول ترین طرز برون رفت گرما از لایه های زیرین سیاره ها هستند.

فعالیت های آتش فشانی به لباس چشمگیری کنار هوا سیاره تأثیر می گذارند. به نقل از سازمان استیناف های جوّی، ذرات گاز و غباری که ازطریق فعالیت های آتش فشانی واقف جوّ می شوند، کاهش دمای زمین را سبب می شوند و از آن درمقابل تشعشعات محافظت می کنند. فوران کوهستان تامبورا تو سال ۱۸۱۵ (بزرگ ترین انفجار ثبت شده در تاریخ زمین) باعث انتشار مقادیر یدکی خاکستر و کاهش دمای سراسری شد؛ بوسیله طوری که سال ۱۸۱۶ به سال بدون تابستان معروف شد.

افزون براین، آتش فشان ها به دلیل گستردن گازهای گلخانه ای در جوّ زمین، می توانند پیامدهای منفی مثل گرمایش جهانی را بی قراری بوسیله متعاقب داشته باشند. شکافتن های بزرگ و مستمر آتش فشانی بوسیله اثر گریز گلخانه ای منجر می شوند و می توانند دنیای مسکونی مثل زمین را به سیاره ای مختل و نامسکون مانند زهره تغییر کنند.

آتشفشان کیلائو از فضا برخورد دنباله دار

سیارک های سنگی و دنباله دارهای یخی، هموار تهدید ابهت برای همسایه های خود هستند. با قرارگرفتن سیاره ها درون مدار بازپسین پس از شکل گیری و انتقال، قدرت جاذبه ی آن ها می تواند امتداد دارها و سیارک های حوالی را جابه جا بطی ء. برخی از این اجرام به اطراف منظومه ی سیاره ای رجیم می شوند؛ درحالی که فدایی دیگر به طرف داخل لول می کنند و احتمال تلاقی آن ها با سیاره های سنگی ازجمله زمین بود دارد.

بخاطر شهید داخل منظومه ی شمسی، جابه جایی های بازپسین نپتون و استقرار آن در مدار دائمی باعث شد دنباله دارهای متعددی بوسیله جانب در منظومه ی شمسی حرکت کنند و درنهایت، به مشتری برسند. سیاره ی خریدار فدایی اجرام یخی را به سمت بیرون پرتاب کرد؛ اما فدایی دیگر بی آرامی درون دوره ای موسوم بوسیله آخرین بمباران وزین به سمت زمین حرکت کردند.

تصویر مفهومی بازیگر از کتاب ی نخستین ی زمین، بمباران سطحی زمین بر پی برخوردهای بزرگ را نشان می دهد.

روزانه تقریبا ۱۰۰ عضو ماده ی میان سیاره ای ازجمله غبار، جذب جوّ زمین می شوند. بوسیله نقل از ناسا، گمان برخورد اجرام بزرگ نمدار از ۱۰۰ متر بوسیله زمین، یک داخل ۱۰ هزار سال و گمان اصابت اجرام بزرگ برنده از یک کیلومتر، یک در ۱۰۰ هزاره سال است.

با دفع این اجرام برنگ خون به مایه ی غول های گازی، برخورد عارض می دهد. اصابت اجرام متوسط باعث ورود حجر ریزه ها و غبار بوسیله داخل جوّ سیاره می شود؛ ولی اجرام غول آسا آثار مخرب تری به تعاقب خواهند داشت. یکی از نتایج تکثیر برخوردها، تغییرات اقلیمی خواهد حیات که درنهایت، ممکن است حیات را از بین ببرد. براساس محاسبه ها و بررسی های ریموند روی بقایای سیاره ها تو منظومه های هنرمند ای دیگر، یک میلیارد سیاره ی شبه زمین به چنین سرنوشتی دچار خواهند شد.برادر بد

مشتری به نشانی سنگین ترین سیاره ی منظومه ی شمسی پس از خور شبیه برادر بزرگ تری است که از سیاره های سنگی درمقابل برخوردها مراقبت می یواش. سیاره های گازی غول آسا در منظومه های دیگر چنین نقشی ایفا می کنند؛ اما اگر غول گازی شبیه مشتری محرر خویشتن را از دست دهد، آثار مخربی بر دنیاهای پیرامون خود خواهد داشت.

پس از شکل گیری هنرپیشه ها، سیاره ها از دیسک گاز و غبار جاویدان باقی مانده تشکیل شدند. به برهان قدرت جاذبه ای بی نهایت دیسک گاز و غبار، سیاره های گازی، تنها در طی چندمیلیون سال تشکیل و درون مدار خویشتن استوار شدند. بااین حال، سیاره ها می توانند به سادگی مدارشان را تغییر دهند.سیاره های غول آسا می توانند سیاره های دیگر را از مدار خویشتن بیرون کنند

ازآنجاکه سیاره های غول آسا بسیار بزرگ نم از سیاره های سنگی هستند، قدرت جاذبه ی آن ها تأثیر چشمگیری به خشکی امدن مدار سیاره های کوچک تر خواهد گذاشت؛ ولی سیاره های بزرگ تر بی آرامی در امنیت نیستند. دو سیاره ی غول آسا می توانند پیاده شدن یکدیگر نیرو مخبر کنند و حتی بیش ازحد بوسیله یکدیگر نزدیک شوند. به نقل از ریموند، سیاره های غول آسا به ندرت برخورد می کنند؛ اما تأثیر جاذبه ی آن ها بر یکدیگر چشمگیر است. درنهایت، برخی از سیاره ها ممکن است کاملا از مدار خود خارج و به اجرام شناور در فضا دگرگونی شوند.

براساس محاسبات ریموند، غول های گازی پنج میلیارد سیاره ی سنگی را نابود کرده اند. اغلب فروپاشی ها بی نهایت مهلت پس از لباس گیری سیاره ها رخساره داده اند. بااین حال، مقدور است این اتفاقات درون زمان حیات جهیز و ثابت قدم پس از تکامل سیاره قیافه دهند. چنانچه صرفا ۱ درصد از غول های گازی در طول عمر سیاره ای خویشتن دچار ناپایداری شوند، احتمال نابودی ۵۰ میلیون سیاره ی مسکون حیات دارد.

یکی از نحو های نابودی سیاره ها، برخورد آن ها با یکدیگر است؛ اما این ائتلاف ابد قیافه نمی دهد. فروپاشی به وسیله ی هنرپیشه ها

ستاره ها هم مثل سیاره ها، دچار فروپاشی می شوند و تحولات آن ها اثر چشمگیری پیاده شدن سیاره های اطرافشان خواهد گذاشت. بخاطر مثال، پس از ۱۰۰ میلیون سال، درخشندگی کوتوله های سرخ بوسیله ۱۰ برابر درخشش خورشید برسد. سیاره هایی که داخل اطراف کوتوله های سرخمی چرخند، تنها برای چندمیلیون سال در محدوده ی مسکون قرار می گیرند؛ ولی با افزایش درخشش ستاره و دما، آب های سطحی سیاره های حوالی آن بخار می شوند. بااین حال سیاره هایی که تو دوروبر کوتوله ی قرمز داغ می چرخند، می توانند به وجود امتداد دهند. ریموند می گوید:نمی دانیم این فرایند سیاره را به طورکامل خشک می درنگ یا عزب لایه های بیرونی اقیانوس ها را از بین می سرما. اگر سیاره از آب های زیرزمینی برخوردار باشد (آب های زیرزمینی زمین چندبرابر بیشتر از آب های سطحی هستند)، می تواند دربرابر بی آب شدن اقیانوس ها مقاومت نرم.

تعامل مرموز ای بین زمین شناسی و ستاره شناسی حیات دارد و در این طور شرایطی، خراج نامشخص است. براساس تخمین های ریموند، تاکنون احتمالا کوتوله های سرخ،  ۱۰۰ میلیارد سیاره را بی آب کرده اند.پس از گذشت یک میلیارد سال، سیاره ی زمین دیگر مسکون نخواهد حیات

سیاره هایی که در اطراف ستاره های شبه خورشیدی استراحت دارند، زمان بیشتری برای حفظ بود و آب های سطحی خواهند داشت؛ ولی دمای خورشید هم داخل حال دگرگونی است و در مدت میلیاردها سال، درخشش آن بیشتر خواهد شد. بوسیله گفته ی ریموند و پس از یک میلیارد سال، سیاره ی زمین دیگر مسکون نخواهد بود و آب مایعی در سطح زمین وجود نخواهد داشت و زمین حزن مانند زهره دستخوش معلول اکید گلخانه ای خواهد شد.

وقتی ستاره های شبه خور به ۱۰ میلیارد سالگی برسند، هیدروژن آن ها به پایان می رسد و بین ۱۰۰ و ۲۰۰ برابر وزن ی فعلی رشد می کنند (سن خور ۴.۵ میلیارد سال است؛ بنابراین، زمان زیادی باقی مانده است). پس از طی این مدت، خورشید، زهره و عطارد را می بلعد، تغییر جاذبه ی خورشید، مریخ و سیاره های اجنبی را به جانب ضد می راند، زمین امین لب مرز استراحت می گیرد و بوسیله تقدیر بدی دچار خواهد شد. برابر محاسبات ریموند، دقیقا چهارمیلیارد سیاره ی سنگی به این طور سرنوشتی دچار می شوند.

ستاره های غول آسای ارشد مرطوب از خورشید، عزب پس از چندمیلیون سال منفجر می شوند (سوپرنوا)؛ بنابراین، گمان شکل گیری سیاره داخل اطراف این ستاره ها کمینه است. حتی اگر چنین احتمالی وجود داشته باشد، سیاره ها به دلیل مرگ زودرس ستاره ی خود نابود خواهند شد.بیشتر بخوانید:مهندسی آب وهوا می تواند به مقابله با تغییرات اقلیمی کمک کند؟کوآلاها درمعرض شدید سربزرگی انقراض کارکردی راحتی دارنددی اکسید کربن جوی بوسیله بالاترین سطح تو تاریخ انسانیت رسیدعلف های هرز؛ راه حل مبارزه با تغییرات اقلیمیکاهش بیشه زدایی و فقر، با مدیریت محلی جنگل ها امکان پذیر می شود