چگونگی و دلیل اجل سیاره ها

اغلب سیاره ها عمری طولانی دارند؛ اما تا همیشه زنده نمی قرین. ستاره های گرسنه و همسایه های دشمن می توانند بوسیله طورکامل سیاره را به تمایل نابودی بکشانند؛ درحالی که برخوردها و فعالیت های مستمر ی آتش فشانی می توانند سطح سیاره را بخاطر حیات آماده کنند. نظریه های متعددی درباره ی مرگ سیاره ها حیات دارند. شان ریموند، نمونه ساز سیاره ای تو مرکز اخترفیزیک بوردو فرانسه، مقاله هایی درباره ی چگونگی مرگ سیاره ها نوشته است. به اعتقاد او، با اینکه تمام سیاره ها نمی میرند، اغلب آن ها بهره به مکانی مُرده و راکد تبدیل می شوند.ضغطه ی اقلیمی

چرخه ی اقلیمی زمین نقش مهمی در اعتدال دمایی و حفظ حیات این سیاره ارتکاب می کند؛ ولی مقدور است روزی سیاره ای سنگی، مشابه زمین، هم دچار بی نظمی شود و طی حوادثی به سیاره ای به شدت مشتعل یا گلوله ای برفی تبدیل شود.

کربن دی اکسیدموجود در جوّ زمین نقش زیادی در تعدیل دمای آن دارد. کربن دی اکسید و دیگر گازهای گلخانه ای موجود در جوّ (ازجمله آب و متان و نیتروس اکسید) متشابه پتویی عمل می کنند که زمین را گرم نگه می دارند و مانع از فرار تشعشعات خورشیدی به داخل فضا می شوند. کربن دی اکسید عامل اصلی گرمایش سطح زمین و تکثیر بارندگی است. بارش باران اندکی از کربن دی زنگ موجود در جوّ را از بین می برد و داخل سنگ های کربنات کف یبوست تفاله می کند و بدین ترتیب، دمای سطح زمین تعدیل می شود.

تصور هنرپیشه از دنیایی منجمد. چنانچه سیاره به وزن ی کافی سرد شود، بوسیله گلوله ی برفی تبدیل خواهد شد.

اگر به دلیلی مثل اضافه فعالیت های آتش فشانی، سرعت لبریز شدن کربن دی اکسید در جوّ تند تر از سرعت رسوب آن داخل حجر ها باشد، اثر حزم گلخانه ای عارض می دهد. در این فرایند، دمای سطح والاتر از نقطه ی جوش آب می رود که می تواند برای موجودات حی ی آبزی بغرنج ساز شود. افزودن دما باعث می شود کمی از جوّ از بین برود و بوسیله در فضا نشر کند. بدین زیبایی دیوار محافظتی دربرابر تشعشعات فضایی خورشید و ستاره های دیگر از بین می رود. ریموند می گوید:گرمایش گلخانه ای یکی از دلایل اصلی حفظ حیات جوّ است و تا وزن مشخصی مطلوب است؛ اما اگر از کنترل خارج شود، مشکل ساز خواهد شد.

برازنده ذکر است فقط گرما به مرگ سیاره منجر نمی شود. وقتی سیاره تا حد مشخصی سرد شود، به گلوله ای برفی یا جسمی سنگی تبدیل می شود که با یخ پوشیده شده است. خنک و برف بخش زیادی از تلالو را بوسیله در فضا منعکس می کنند و گرمی را بسیار ازپیش کاهش می دهند.مقاله های مرتبط:داستان پیدایش آب تو سیاره زمینهر آنچه باید درمورد انواع ستاره ها و ساختار آن ها بدانیم

درصورت افزایش فعالیت های آتش فشانی، کربن دی اکسید و گازهای دیگر مخبر جوّ می شوند و سیاره دوباره گرم می شود؛ ولی چنانچه یخبندان روی سیاره ای فاقد صفحات تکتونیکی و آتش فشان ها عارض دهد، آن سیاره بخاطر قدیم در شرایط یخبندان باقی خواهد ماند.

به گفته ی ریموند، کامل سیاره هایی که ظرفیت وجود را دارند، درمعرض خطر اقلیمی قرار دارند. ریسک اقلیمی سکونت پذیری سیاره را تهدید می کند؛ ولی به نابودی طولانی آن منجر نمی شود.گدازه یا وجود

قدرت سیاره های همسایه می تواند پیاده شدن مدار زمین تأثیر بگذارد. بدین ترتیب، فشار بر ساختار داخلی زمین و درنتیجه، دمای لایه ی میانی آن (گوشته) افزایش می یابد. درون چنین شرایطی، گرما بوسیله دنبال راهی بخاطر خروج خواهد وجود. آتش فشان ها مرسوم ترین اسلوب خروج گرما از لایه های زیرین سیاره ها هستند.

فعالیت های آتش فشانی بوسیله شکل چشمگیری پیاده شدن فضا سیاره تأثیر می گذارند. بوسیله نقل از راه اندازی استیناف های جوّی، ذرات گاز و غباری که ازطریق فعالیت های آتش فشانی خبردار جوّ می شوند، کاهش دمای زمین را جهت می شوند و از آن درمقابل تشعشعات محافظت می کنند. فوران کوه تامبورا در سال ۱۸۱۵ (ارشد ترین فوران ثبت شده در تاریخ زمین) باعث ترویج مقادیر یدکی خاکستر و کاهش دمای سراسری شد؛ به طوری که سال ۱۸۱۶ بوسیله سال عاری تابستان معروف شد.

افزون براین، آتش فشان ها به دلیل نشر گازهای گلخانه ای در جوّ زمین، می توانند پیامدهای سلبی قرین گرمایش جهانی را اندوه به دنبال داشته باشند. ترکیدن های ارشد و مستمر آتش فشانی بوسیله اثر حزم گلخانه ای منجر می شوند و می توانند دنیای مسکونی قرین زمین را به سیاره ای مختل و نامسکون مشابه زهره تبدیل کنند.

آتشفشان کیلائو از فضا اصابت امتداد دار

سیارک های سنگی و ادامه دارهای یخی، همواره تهدید عظمت برای همسایه های خود هستند. با قرارگرفتن سیاره ها در مدار بازپسین پس از لباس گیری و انتقال، غلبه جاذبه ی آن ها می تواند دنباله دارها و سیارک های دوروبر را جابه جا نرم. برخی از این اجرام بوسیله اطراف منظومه ی سیاره ای منفور می شوند؛ درحالی که فداکار دیگر بوسیله طرف در حرکت می کنند و احتمال اصابت آن ها با سیاره های سنگی ازجمله زمین بود دارد.

بخاطر مثال درون منظومه ی شمسی، جابه جایی های نهایی نپتون و تثبیت آن در مدار دائمی باعث شد ادامه دارهای متعددی بوسیله سمت تو منظومه ی شمسی حرکت کنند و درنهایت، بوسیله خریدار برسند. سیاره ی خریدار فدایی اجرام یخی را به سمت خارج پرتاب کرد؛ اما برخی دیگر غم در دوروبر ای موسوم بوسیله آخرین بمباران وزین به سمت زمین حرکت کردند.

تصویر مفهومی ستاره از تاریخچه ی بدوی ی زمین، بمباران سطحی زمین پیاده شدن اثر برخوردهای بزرگ را نشان می دهد.

روزمره تقریبا ۱۰۰ تن ماده ی میان سیاره ای ازجمله غبار، جذب جوّ زمین می شوند. بوسیله نقل از ناسا، احتمال برخورد اجرام مبصر تر از ۱۰۰ متر بوسیله زمین، یک در ۱۰ هزار سال و حدس اصابت اجرام بزرگ تر از یک کیلومتر، یک داخل ۱۰۰ هزاره سال است.

با خالی کردن این اجرام برنگ خون به دستگاه ی غول های گازی، برخورد صورت می دهد. تلاقی اجرام متوسط باعث ورود سنگ ریزه ها و غبار به داخل جوّ سیاره می شود؛ اما اجرام غول آسا آثار انقلابی تری به دنبال خواهند داشت. یکی از نتایج تکثیر برخوردها، تغییرات اقلیمی خواهد حیات که درنهایت، ممکن است حیات را از بین ببرد. براساس محاسبه ها و بررسی های ریموند روی بقایای سیاره ها تو منظومه های ستاره ای دیگر، یک میلیارد سیاره ی شبه زمین بوسیله چنین سرنوشتی دچار خواهند شد.برادر بد

مشتری به نشانی وزین ترین سیاره ی منظومه ی شمسی پس از خور مثل برادر بزرگ لطافت است که از سیاره های سنگی درمقابل برخوردها نگهداری می نرم. سیاره های گازی غول آسا در منظومه های دیگر چنین نقشی ادا می کنند؛ اما اگر غول گازی مشابه مشتری محرر خود را از مشت دهد، آثار مخربی پهلو دنیاهای اطراف خود خواهد داشت.

پس از شکل گیری هنرمند ها، سیاره ها از دیسک گاز و غبار پاینده مانده تشکیل شدند. به دلیل قدرت جاذبه ای وافر دیسک گاز و غبار، سیاره های گازی، تنها درون خلال چندمیلیون سال تشکیل و تو مدار خود مستقر شدند. بااین حال، سیاره ها می توانند بوسیله سادگی مدارشان را تغییر دهند.سیاره های غول آسا می توانند سیاره های دیگر را از مدار خویشتن خارج کنند

ازآنجاکه سیاره های غول آسا بسیار بزرگ تر از سیاره های سنگی هستند، قدرت جاذبه ی آن ها تأثیر چشمگیری پیاده شدن مدار سیاره های کوچک تیز خواهد گذاشت؛ اما سیاره های بزرگ نم هم در امان نیستند. دو سیاره ی غول آسا می توانند پیاده شدن یکدیگر نیرو ملتفت کنند و حتی بیش ازحد بوسیله یکدیگر نزدیک شوند. به نقل از ریموند، سیاره های غول آسا به ندرت برخورد می کنند؛ اما تأثیر جاذبه ی آن ها پیاده شدن یکدیگر چشمگیر است. درنهایت، برخی از سیاره ها مقدور است کاملا از مدار خود بیرون و به اجرام شناور در فضا تبدیل شوند.

براساس محاسبات ریموند، غول های گازی پنج میلیارد سیاره ی سنگی را نابود کرده اند. اغلب فروپاشی ها بی حد زود پس از شکل گیری سیاره ها رخساره داده اند. بااین حال، امکان پذیر است این اتفاقات در زمان وجود جهیز و مستقر پس از تکامل سیاره عارض دهند. چنانچه صرفا ۱ درصد از غول های گازی در طول زندگی سیاره ای خود دچار ناپایداری شوند، حدس نابودی ۵۰ میلیون سیاره ی مسکون حیات دارد.

یکی از راه های نابودی سیاره ها، اصابت آن ها با یکدیگر است؛ اما این اتحاد همیشه رخساره نمی دهد. فروپاشی بوسیله وسیله ی بازیگر ها

ستاره ها هم متشابه سیاره ها، دچار فروپاشی می شوند و تحولات آن ها اثر چشمگیری پهلو سیاره های اطرافشان خواهد گذاشت. برای مثال، پس از ۱۰۰ میلیون سال، درخشش کوتوله های قزل بوسیله ۱۰ مقابل درخشش خورشید برسد. سیاره هایی که تو اطراف کوتوله های سرخمی چرخند، تنها بخاطر چندمیلیون سال در محدوده ی مسکون صبر می گیرند؛ اما با افزایش درخشش ستاره و دما، آب های سطحی سیاره های دوره آن دود می شوند. بااین حال سیاره هایی که تو پیرامون کوتوله ی قرمز داغ می چرخند، می توانند بوسیله بود امتداد دهند. ریموند می گوید:نمی دانیم این فرایند سیاره را به طورکامل بی آب می درنگ یا تنها لایه های دل اقیانوس ها را از بین می برد. چنانچه سیاره از آب های زیرزمینی برخوردار باشد (آب های زیرزمینی زمین چندبرابر بیشتر از آب های سطحی هستند)، می تواند دربرابر بی آب شدن اقیانوس ها مقاومت کند.

تعامل مرموز ای بین زمین شناسی و هنرپیشه شناسی وجود دارد و تو چنین شرایطی، حاصل نامشخص است. براساس تخمین های ریموند، تاکنون احتمالا کوتوله های سرخ،  ۱۰۰ میلیارد سیاره را بی آب کرده اند.پس از گذشت یک میلیارد سال، سیاره ی زمین دیگر مسکون نخواهد بود

سیاره هایی که در اطراف ستاره های شبه خورشیدی صبر دارند، زمان بیشتری برای حفظ حیات و آب های سطحی خواهند داشت؛ ولی دمای خورشید هم در حال تغییر است و درون مدت میلیاردها سال، درخشش آن بیشتر خواهد شد. بوسیله گفته ی ریموند و پس از یک میلیارد سال، سیاره ی زمین دیگر مسکون نخواهد بود و آب مایعی در سطح زمین وجود نخواهد داشت و زمین غم شبیه زهره دستخوش جای پا جدی گلخانه ای خواهد شد.

وقتی ستاره های شبه خورشید بوسیله ۱۰ میلیارد سالگی برسند، هیدروژن آن ها به پایان می رسد و بین ۱۰۰ و ۲۰۰ برابر معادل ی فعلی رشد می کنند (سن خورشید ۴.۵ میلیارد سال است؛ بنابراین، زمان زیادی پایا مانده است). پس از طی این مدت، خورشید، زهره و عطارد را می بلعد، تبدیل جاذبه ی خورشید، مریخ و سیاره های خارجی را به سمت مخالف می راند، زمین درست عین مرز قرار می گیرد و به سرنوشت قباحت دستخوش خواهد شد. طبق محاسبات ریموند، دقیقا چهارمیلیارد سیاره ی سنگی به چنین سرنوشتی دستخوش می شوند.

ستاره های غول آسای بزرگ نمدار از خورشید، تنها پس از چندمیلیون سال منفجر می شوند (سوپرنوا)؛ بنابراین، ظن شکل گیری سیاره در حوالی این ستاره ها اندک است. حتی اگر چنین احتمالی وجود داشته باشد، سیاره ها به برهان مرگ زودرس ستاره ی خود نابود خواهند شد.بیشتر بخوانید:کوآلاها درمعرض جدی خطر انقراض کارکردی قرار دارنددی اکسید کربن جوی به بالاترین سطح در کتاب بشریت رسیدعلف های هرز؛ راه حل مبارزه با تغییرات اقلیمیکاهش بیشه زدایی و فقر، با مدیریت محلی نیستان ها امکان پذیر می شودببرهای بنگال از تغییرات اقلیمی جان سالم بوسیله در می برند؟