ماه هنوز ازنظر زمین شناسی فعال است

آماج هایی درباره ی این موضوع که احتمالا ماه ازنظر زمین شناسی کاملا مُرده نیست، از اطلاعات مربوط به عصر آپولو به دست آمده است. در مأموریت های آپولو ۱۲ و ۱۴ و ۱۵، آشکارسازهای ماه تزلزل (لرز سنج) روی سطح ماه قرار داده شد و این اطلاعات نشان دهنده ی بود نوعی لرزه روی ماه بود. بااین حال، کسی با اطمینان نمی دانست آیا این لرزه ها ناشی از حرکت پا بر جا گسل ها یا صرفا ناشی از حرکات درونی ماه است. پژوهشی که به تازگی در نامه ی Nature Geoscience منتشر شده، مدال می دهد ماه ممکن است واقعا گسل های فعالی داشته باشد.

تزلزل سنجی که تو مأموریت آپولو ۱۴ روی ماه مستقر شد (نزدیک ترین دستگاه)

یکی دیگر از سرنخ هایی که نشان می دهد اتفاقی روی ماه تو حال وقوع است، در سال ۱۹۷۲ به دست آمد. در آن زمان، جین سرنان و جک اشمیت، فضانوردان آپولو ۱۷، مشغول وارسی مکان مرتفعی بوسیله نام پرتگاه لی لینکلن بودند. آن ها تصور می کردند این مکان احتمالا گسل زمین شناسی باشد؛ هرچند درباره ی آن اطمینان نداشتند.

نمونه های معدودی دیگری نیز طی حرکت فضاپیمای آپولو در مباشرت مدار ماه بوسیله دست آمده بود؛ اما داخل سال ۲۰۱۰، دوربین مدارگرد شناسایی ماه توانست جزئیات دقیقی از این سازه را بوسیله تخیل بکشد و علامت دهد این طور پرتگاه هایی در سرتاسر سطح ماه دیده می شوند.

منظره ی وسیع ۳.۵ کیلومتری از ماه که گسل های زیادی در آن پراکنده شده اند.

در حال حاضر، بیشتر پژوهشگران معتقدند این گسل ها حاصل راندگی هایی هستند که هنگام سردشدن مواد داغ تشکیل دهنده ی ماه مولود شده اند. انقباض حرارتی موجب کاهش ظرفیت و فشرده شدن سطح می شود؛ بدان معنا که ماه درحال جمع شدن بوده است. البته، برای اینکه راندگی ها موجب لرز شوند، لزوما نباید فعال و درحال حرکت باشند. همین وضعیت در مقیاس بزرگ تر تو سرطان نیز پیوستگی افتاده است و روشنایی این سیاره تو طول سه میلیون سال گذشته، حدود ۷ کیلومتر کاهش یافته است. تو آنجا ارشد ترین پرتگاه ها حدود صدبرابر بزرگ تر از پرتگاه های موجود روی سطح ماه هستند.

نتایج تجزیه و تحلیل علامت می دهد گسل های ماه نسبتا جوان هستند و سن آن ها متجاوز از ۵۰ میلیون سال نیست؛ اما آیا آن ها کوشا و هنوز در حال حرکت هستند؟ در معاینه ی جدید، تام واترز و همکارانش از روشی متاخر برای بررسی دقیق تر موقعیت ماه لرزه ها مصرف کردند. آن ها بیدار شدند از ۲۸ لرزه ی ناچیز عمق وقوف شده، ۸ لرزه نزدیک پرتگاه ها اتفاق افتاده است که علامت می دهد شاید این گسل ها واقعا فعال باشند. ۶ لرز از آن ها نیز زمانی پیوستگی محذوف وجود که ماه در بیشترین فاصله ی خود از زمین بود. بوسیله دید می رسد در این موقعیت، تنش ناشی از فشردگی سطح در بالا خود بوده و گمان بروز لرزه ها بیش زیاد است.

مسیر دو تخته عقل که در سرازیری به جانب محل استقرار آپولو ۱۷ حرکت کردند.

پژوهشگران همچنین مسیرهای حاصل از منفور شدن چوب سنگ ها را بررسی کردند. این اتفاق احتمالا خراج ای از تکان نوشانیدن زمین باشد؛ بمنظور آن ها نزدیک پرتگاه ها استراحت داشتند و بوسیله سمت پایین شیب رانده شده بودند. افزون براین، تیر هایی از رسوبات حاصل از خبط همچنین وجود داشت و به باور ی دانشمندان، همه ی این ها مدال دهنده ی این موضوع است که حرکت گسل ها همچنان درون سطح ماه امتداد دارد.

آیا این بدان معنا است که ماه برای اکتشافات بشری خطرناک است؟ آمریکا اخیرا اعلام کرده مشیت دارد داخل پنج سال آینده با هدف تثبیت پایگاهی روی ماه، باردیگر بدان مکان سفر نرم. خوشبختانه هیچ کدام از یافته های متاخر به آن معنا نیست که ماه مخزن لرزش ها است. ماه رعشه ها درمقایسه با زمین لرز های روی زمین کمیاب نمدار و ضعیف تر هستند؛ ولی به طورقطع روی ماه مکان هایی حیات دارد که نباید درکنار آن ها پایگاهی پایدار کرد.بیشتر بخوانید:چرا فضانوردان آپولو ۱۰ قاهر نشدند روی سطح ماه فرود بیایند؟ما می رویم؛ عزم جزم ناسا برای فتح مجدد ماه و فراتر از آنآرتمیس؛ نام جدید عهده دار بازگشت بوسیله ماه ناسابرنامه جدید بازگشت بوسیله ماه ناسا هنوز در هاله ای از تاریکی استراحت داردشمارش برعکس برای مسابقه فضایی تو ماه (بسرنوشت شوم دچار کردن دوم و پایانی)

چگونگی و برهان مرگ سیاره ها

اغلب سیاره ها عمری طولانی دارند؛ اما تا ابد زنده نمی متشابه. ستاره های گرسنه و همسایه های متخاصم می توانند بوسیله طورکامل سیاره را به مقصود نابودی بکشانند؛ درحالی که برخوردها و فعالیت های پیوسته ی آتش فشانی می توانند سطح سیاره را برای حیات آماده کنند. نظریه های متعددی درباره ی اجل سیاره ها وجود دارند. موجودی ریموند، مدل ساز سیاره ای درون مرکز اخترفیزیک بوردو فرانسه، مقاله هایی درباره ی چگونگی اجل سیاره ها تالیف است. به عقیده او، با اینکه تمام سیاره ها نمی میرند، اغلب آن ها روزی بوسیله مکانی مُرده و ایستا تبدیل می شوند.فاجعه ی اقلیمی

چرخه ی اقلیمی زمین نقش مهمی در تعادل دمایی و حفظ کردن حیات این سیاره ارتکاب می کند؛ ولی ممکن است نصیب سیاره ای سنگی، مشابه زمین، بی قراری دچار بی نظمی شود و طی حوادثی بوسیله سیاره ای بوسیله شدت مشتعل خواه گلوله ای برفی دگرگونی شود.

کربن دی اکسیدموجود در جوّ زمین نقش اضافی در تعدیل دمای آن دارد. کربن دی اکسید و دیگر گازهای گلخانه ای موجود تو جوّ (ازجمله آب و متان و نیتروس اکسید) مانند پتویی انجام می کنند که زمین را گرم نگه می دارند و مانع از هزیمت تشعشعات خورشیدی به تو فضا می شوند. کربن دی زنگ عامل حقیقی گرمایش سطح زمین و افزایش بارندگی است. بارش باران اندکی از کربن دی اکسید موجود تو جوّ را از بین می سرما و در سنگ های کربنات کف غرق کردن رسوب می کند و بدین ترتیب، دمای سطح زمین تعدیل می شود.

تصور ستاره از دنیایی منجمد. اگر سیاره به اندازه ی کافی سرد شود، بوسیله گلوله ی برفی دگرگونی خواهد شد.

چنانچه به دلیلی مانند تکثیر فعالیت های آتش فشانی، سرعت پر شدن کربن دی زنگ در جوّ تند مرطوب از سرعت تفاله آن درون سنگ ها باشد، اثر حزم گلخانه ای رخ می دهد. در این فرایند، دمای سطح اعلی از نقطه ی جوش آب می رود که می تواند برای موجودات زنده ی آبزی مشکل ساز شود. افزایش دما باعث می شود بخشی از جوّ از بین برود و به درون محیط سرایت کند. بدین ترتیب خرابه محافظتی دربرابر تشعشعات فضایی خورشید و ستاره های دیگر از بین می رود. ریموند می گوید:گرمایش گلخانه ای یکی از دلایل پا بر جا حفظ کردن حیات جوّ است و تا پیمانه مشخصی مطلوب است؛ ولی اگر از کنترل خارج شود، مشکل ساز خواهد شد.

متناسب تذکر است فقط گرما به اجل سیاره منجر نمی شود. وقتی سیاره تا قطع مشخصی سرد شود، به گلوله ای برفی یا جسمانی سنگی دگرگونی می شود که با یخ پوشیده شده است. یخ و برف بخش یدکی از نور را به داخل هوا منعکس می کنند و دما را بسیار ازپیش کاهش می دهند.مقاله های مرتبط:داستان ساخت آب در سیاره زمینهر آنچه باید درمورد انواع هنرمند ها و ساختار آن ها بدانیم

درصورت افزایش فعالیت های آتش فشانی، کربن دی زنگ و گازهای دیگر وارد جوّ می شوند و سیاره دوباره گرم می شود؛ ولی اگر یخبندان روی سیاره ای فاقد صفحات تکتونیکی و آتش فشان ها رخ دهد، آن سیاره برای ابد درون شرایط یخبندان پاینده خواهد ماند.

به گفته ی ریموند، تمام سیاره هایی که ظرفیت وجود را دارند، درمعرض ریسک اقلیمی قرار دارند. خطر اقلیمی سکونت پذیری سیاره را ترساندن می کند؛ ولی بوسیله نابودی کامل آن منجر نمی شود.گدازه خواه حیات

غلبه سیاره های همسایه می تواند بر مدار زمین تأثیر بگذارد. بدین ترتیب، فشار بر ساختار تویی زمین و درنتیجه، دمای لایه ی میانی آن (گوشته) افزایش می یابد. در چنین شرایطی، گرما بوسیله عقب راهی بخاطر خروج خواهد حیات. آتش فشان ها متداول ترین طرز برون رفت گرما از لایه های زیرین سیاره ها هستند.

فعالیت های آتش فشانی به لباس چشمگیری کنار هوا سیاره تأثیر می گذارند. به نقل از سازمان استیناف های جوّی، ذرات گاز و غباری که ازطریق فعالیت های آتش فشانی واقف جوّ می شوند، کاهش دمای زمین را سبب می شوند و از آن درمقابل تشعشعات محافظت می کنند. فوران کوهستان تامبورا تو سال ۱۸۱۵ (بزرگ ترین انفجار ثبت شده در تاریخ زمین) باعث انتشار مقادیر یدکی خاکستر و کاهش دمای سراسری شد؛ بوسیله طوری که سال ۱۸۱۶ به سال بدون تابستان معروف شد.

افزون براین، آتش فشان ها به دلیل گستردن گازهای گلخانه ای در جوّ زمین، می توانند پیامدهای منفی مثل گرمایش جهانی را بی قراری بوسیله متعاقب داشته باشند. شکافتن های بزرگ و مستمر آتش فشانی بوسیله اثر گریز گلخانه ای منجر می شوند و می توانند دنیای مسکونی مثل زمین را به سیاره ای مختل و نامسکون مانند زهره تغییر کنند.

آتشفشان کیلائو از فضا برخورد دنباله دار

سیارک های سنگی و دنباله دارهای یخی، هموار تهدید ابهت برای همسایه های خود هستند. با قرارگرفتن سیاره ها درون مدار بازپسین پس از شکل گیری و انتقال، قدرت جاذبه ی آن ها می تواند امتداد دارها و سیارک های حوالی را جابه جا بطی ء. برخی از این اجرام به اطراف منظومه ی سیاره ای رجیم می شوند؛ درحالی که فدایی دیگر به طرف داخل لول می کنند و احتمال تلاقی آن ها با سیاره های سنگی ازجمله زمین بود دارد.

بخاطر شهید داخل منظومه ی شمسی، جابه جایی های بازپسین نپتون و استقرار آن در مدار دائمی باعث شد دنباله دارهای متعددی بوسیله جانب در منظومه ی شمسی حرکت کنند و درنهایت، به مشتری برسند. سیاره ی خریدار فدایی اجرام یخی را به سمت بیرون پرتاب کرد؛ اما فدایی دیگر بی آرامی درون دوره ای موسوم بوسیله آخرین بمباران وزین به سمت زمین حرکت کردند.

تصویر مفهومی بازیگر از کتاب ی نخستین ی زمین، بمباران سطحی زمین بر پی برخوردهای بزرگ را نشان می دهد.

روزانه تقریبا ۱۰۰ عضو ماده ی میان سیاره ای ازجمله غبار، جذب جوّ زمین می شوند. بوسیله نقل از ناسا، گمان برخورد اجرام بزرگ نمدار از ۱۰۰ متر بوسیله زمین، یک داخل ۱۰ هزار سال و گمان اصابت اجرام بزرگ برنده از یک کیلومتر، یک در ۱۰۰ هزاره سال است.

با دفع این اجرام برنگ خون به مایه ی غول های گازی، برخورد عارض می دهد. اصابت اجرام متوسط باعث ورود حجر ریزه ها و غبار بوسیله داخل جوّ سیاره می شود؛ ولی اجرام غول آسا آثار مخرب تری به تعاقب خواهند داشت. یکی از نتایج تکثیر برخوردها، تغییرات اقلیمی خواهد حیات که درنهایت، ممکن است حیات را از بین ببرد. براساس محاسبه ها و بررسی های ریموند روی بقایای سیاره ها تو منظومه های هنرمند ای دیگر، یک میلیارد سیاره ی شبه زمین به چنین سرنوشتی دچار خواهند شد.برادر بد

مشتری به نشانی سنگین ترین سیاره ی منظومه ی شمسی پس از خور شبیه برادر بزرگ تری است که از سیاره های سنگی درمقابل برخوردها مراقبت می یواش. سیاره های گازی غول آسا در منظومه های دیگر چنین نقشی ایفا می کنند؛ اما اگر غول گازی شبیه مشتری محرر خویشتن را از دست دهد، آثار مخربی بر دنیاهای پیرامون خود خواهد داشت.

پس از شکل گیری هنرپیشه ها، سیاره ها از دیسک گاز و غبار جاویدان باقی مانده تشکیل شدند. به برهان قدرت جاذبه ای بی نهایت دیسک گاز و غبار، سیاره های گازی، تنها در طی چندمیلیون سال تشکیل و درون مدار خویشتن استوار شدند. بااین حال، سیاره ها می توانند به سادگی مدارشان را تغییر دهند.سیاره های غول آسا می توانند سیاره های دیگر را از مدار خویشتن بیرون کنند

ازآنجاکه سیاره های غول آسا بسیار بزرگ نم از سیاره های سنگی هستند، قدرت جاذبه ی آن ها تأثیر چشمگیری به خشکی امدن مدار سیاره های کوچک تر خواهد گذاشت؛ ولی سیاره های بزرگ تر بی آرامی در امنیت نیستند. دو سیاره ی غول آسا می توانند پیاده شدن یکدیگر نیرو مخبر کنند و حتی بیش ازحد بوسیله یکدیگر نزدیک شوند. به نقل از ریموند، سیاره های غول آسا به ندرت برخورد می کنند؛ اما تأثیر جاذبه ی آن ها بر یکدیگر چشمگیر است. درنهایت، برخی از سیاره ها ممکن است کاملا از مدار خود خارج و به اجرام شناور در فضا دگرگونی شوند.

براساس محاسبات ریموند، غول های گازی پنج میلیارد سیاره ی سنگی را نابود کرده اند. اغلب فروپاشی ها بی نهایت مهلت پس از لباس گیری سیاره ها رخساره داده اند. بااین حال، مقدور است این اتفاقات درون زمان حیات جهیز و ثابت قدم پس از تکامل سیاره قیافه دهند. چنانچه صرفا ۱ درصد از غول های گازی در طول عمر سیاره ای خویشتن دچار ناپایداری شوند، احتمال نابودی ۵۰ میلیون سیاره ی مسکون حیات دارد.

یکی از نحو های نابودی سیاره ها، برخورد آن ها با یکدیگر است؛ اما این ائتلاف ابد قیافه نمی دهد. فروپاشی به وسیله ی هنرپیشه ها

ستاره ها هم مثل سیاره ها، دچار فروپاشی می شوند و تحولات آن ها اثر چشمگیری پیاده شدن سیاره های اطرافشان خواهد گذاشت. بخاطر مثال، پس از ۱۰۰ میلیون سال، درخشندگی کوتوله های سرخ بوسیله ۱۰ برابر درخشش خورشید برسد. سیاره هایی که داخل اطراف کوتوله های سرخمی چرخند، تنها برای چندمیلیون سال در محدوده ی مسکون قرار می گیرند؛ ولی با افزایش درخشش ستاره و دما، آب های سطحی سیاره های حوالی آن بخار می شوند. بااین حال سیاره هایی که تو دوروبر کوتوله ی قرمز داغ می چرخند، می توانند به وجود امتداد دهند. ریموند می گوید:نمی دانیم این فرایند سیاره را به طورکامل خشک می درنگ یا عزب لایه های بیرونی اقیانوس ها را از بین می سرما. اگر سیاره از آب های زیرزمینی برخوردار باشد (آب های زیرزمینی زمین چندبرابر بیشتر از آب های سطحی هستند)، می تواند دربرابر بی آب شدن اقیانوس ها مقاومت نرم.

تعامل مرموز ای بین زمین شناسی و ستاره شناسی حیات دارد و در این طور شرایطی، خراج نامشخص است. براساس تخمین های ریموند، تاکنون احتمالا کوتوله های سرخ،  ۱۰۰ میلیارد سیاره را بی آب کرده اند.پس از گذشت یک میلیارد سال، سیاره ی زمین دیگر مسکون نخواهد حیات

سیاره هایی که در اطراف ستاره های شبه خورشیدی استراحت دارند، زمان بیشتری برای حفظ بود و آب های سطحی خواهند داشت؛ ولی دمای خورشید هم داخل حال دگرگونی است و در مدت میلیاردها سال، درخشش آن بیشتر خواهد شد. بوسیله گفته ی ریموند و پس از یک میلیارد سال، سیاره ی زمین دیگر مسکون نخواهد بود و آب مایعی در سطح زمین وجود نخواهد داشت و زمین حزن مانند زهره دستخوش معلول اکید گلخانه ای خواهد شد.

وقتی ستاره های شبه خور به ۱۰ میلیارد سالگی برسند، هیدروژن آن ها به پایان می رسد و بین ۱۰۰ و ۲۰۰ برابر وزن ی فعلی رشد می کنند (سن خور ۴.۵ میلیارد سال است؛ بنابراین، زمان زیادی باقی مانده است). پس از طی این مدت، خورشید، زهره و عطارد را می بلعد، تغییر جاذبه ی خورشید، مریخ و سیاره های اجنبی را به جانب ضد می راند، زمین امین لب مرز استراحت می گیرد و بوسیله تقدیر بدی دچار خواهد شد. برابر محاسبات ریموند، دقیقا چهارمیلیارد سیاره ی سنگی به این طور سرنوشتی دچار می شوند.

ستاره های غول آسای ارشد مرطوب از خورشید، عزب پس از چندمیلیون سال منفجر می شوند (سوپرنوا)؛ بنابراین، گمان شکل گیری سیاره داخل اطراف این ستاره ها کمینه است. حتی اگر چنین احتمالی وجود داشته باشد، سیاره ها به دلیل مرگ زودرس ستاره ی خود نابود خواهند شد.بیشتر بخوانید:مهندسی آب وهوا می تواند به مقابله با تغییرات اقلیمی کمک کند؟کوآلاها درمعرض شدید سربزرگی انقراض کارکردی راحتی دارنددی اکسید کربن جوی بوسیله بالاترین سطح تو تاریخ انسانیت رسیدعلف های هرز؛ راه حل مبارزه با تغییرات اقلیمیکاهش بیشه زدایی و فقر، با مدیریت محلی جنگل ها امکان پذیر می شود

چرا حیات فرازمینی اجتناب ناپذیر به نظر می رسد

شاید تا چند سال گذشته، حیات فرازمینی و بحث در تک آن فقط محدود به رمان ها و فیلم های علمی تخیلی مثل ET حیات. اما امروزه مناقشه به خشکی امدن قاعده این نظریه اوج پژمان و به یکی از معیارهای خطر و سناریوهای قابل پیش دماغ آینده تبدیل شده است. باتوجه به اکتشافات دو دهه ی گذشته، ایده ی وجود فرازمینی زیاد بی آرامی دور از حافظه ازاله. به نظر می رسد کشف موجودات فرازمینی اجتناب ناپذیر و حتی قریب الوقوع باشد.پای شیمی در میان است

بااینکه حیات، نوع پیچیده ای از فرآیندهای کیمیایی است اما عناصر ساده ای مانند کربن، هیدروژن، اکسیژن پایه های وجود روی زمین را تشکیل می دهند که از بی حد ترین عناصر تو بکلی کیهان هستند. شگفت انگیز تر اینکه، شیمی زیستی پیچیده تو کل جهان به وفور دیده می شود. برای شهید تو برخی از دنباله دار ها، آمینواسیدهایی مشابه پروتئین های بدن انسان کشف شده اند. اختلاط های زیستی دیگری غم در گور مریخ علنی شده اند. حتی در بور ی ۶۵۰۰ سال نوری، ابری عظیم از الکل فضایی تو میان هنرپیشه ها شناگر است.

به رویت می رسد تعداد سیاره های سکونت پذیر هم زیاد باشد. اولین سیاره ی فراخورشیدی سکونت پذیر داخل سال ۱۹۹۵ کشف شد. از آن زمان هنرمند شناس ها هزاران سیاره را کنار همین اساس دسته بندی کرده اند. براساس محاسبات ستاره شناسان دانشگاه برکلی کالیفرنیا، تقریبا ۴۰ میلیارد سیاره ی خارجی داخل محدوده ی سکونت پذیر ستاره ی خود استراحت دارند و دمای این سیاره ها بخاطر جریان کشف کردن آب مایع روی سطح کافی است.

حتی احتمال وجود سیاره های شبه زمین هم در اطراف نزدیک ترین ستاره به منظومه ی شمسی، یعنی پروکسیما قنطورس وجود دارد. این ستاره تو بور ی چهار سال نوری از زمین استراحت دارد و با فناوری کنونی می توان بوسیله وارسی دقیق تر آن پرداخت. با آغاز پروژه ی Starshot درون سال ۲۰۱۶، شلنگ هایی درون این جهت برداشته شد. این پروژه بخاطر توسعه ی فضاپیمایی شروع بوسیله کار کرد که به عزم حرکت از بادبان های نوری استفاده می کند.بود استوار است

باتوجه به اینکه حیات روی زمین متعدد زود پس از شکل گیری سیاره به وجود آمده است، وجود حیات فرازمینی چندان بعید نیست. قدمت قدیمی ترین فسیل های موجودات زنده به ۳.۵ میلیارد سال می رسد و سرنخ های DNA انسان، قدمت ۴ میلیاردساله ی حیات را مدلل می کنند. دقیقا ۴ میلیارد سال پیش، سیارک های غول آسا با سطح زمین برخورد می کردند.

سیاره ی زمین بی حد زود به سیاره ای سکونت پذیر تحول شد. امروزه مدلل شده که درود سکونت پذیر، تعریفی انعطاف پذیر است و بود را می استعداد در محیط های نامطلوبی مثل موارد دامن هم فاش کرد:بود شناور روی حوض درست کردن های سولفوریک اسیدیحیات داخل خاشاک های هسته ایحیات در آب با دمای بیش از ۱۲۲ درجه ی سانتی گرادحیات درون نقاط دورافتاده ی رهبر جنوبحیات درون سنگ های پنج کیلومتری عمق زمین

برخی از این شرایط در دیگر نقاط منظومه ی شمسی هم دیده شده اند.بارقه های گرایش

مریخ زمانی گرم و نمدار بوده و احتمالا زمین باروری داشته است. امروزه مریخ از خوان های آب زیرزمینی برخوردار است و یکی از گازهای ضروری بود یعنی متان غم در جو آن کشف شده است. مدل متان موجوددر جو مریخ همراه با دگرگونی فصل، کاهش و افزودن ظاهر می نرم (بااین حال، هنوز بود متان داخل جدول مریخ در هاله ای از پیچیدگی است، یکی از مدارپیماهای مریخ حیات متان را تأیید کرده ولی دیگری چیزی مشاهده نکرده است).مقاله های مرتبط:مأموریت TESS ناسا، مقدماتی جهان بیگانه غم اندازه زمین را کشف کرداحتمال کشف سیاره دوم تو حوالی نزدیک ترین ستاره به زمین

حتی شاید مریخ نورد رزالین فرانکلین ExoMarsبتواند داخل سال ۲۰۲۱، حشرات مریخی را در عمق دومتری از سطح این سیاره کشف کند. علاوه پیاده شدن زمین و مریخ در منظومه ی شمسی، دو نقطه ی احتمالی دیگر حزن سکونت پذیر خواهند حیات. قمر اروپای خریدار و قمر انسلادوس سیاره ی زحل، هردو سطحی یخی و منجمد دارند اما فعالیت های داخلی و جاذبه ی آن ها برای ذوب خنک ها و ایجاد سفره های آب تحت خنک ها کافی است.

پژوهشگران دانشگاه تاسمانی در سال ۲۰۱۷ به این نتیجه رسیدند که میکروب های قطب جنوب در این دنیاها دوام می آورند. قمرهای انسلادوس و اروپا، هردو از روزنه های زیردریایی گرمابی برخوردار هستند. این روزنه ها مشابه روزنه های آغاز بود زمین هستند.

در ماه ژوئن سال گذشته، یکی از کاوشگرهایناسا به بود مولکول های بزرگ زیستی درون یخ فشان های قمر انسلادوس پی سرما. احتمالا موجوداتی در این یخ فشان ها زندگی می کنند اما ادوات کاوشگر برای وارسی کنجکاو نمدار آن ها کافی نبود. میلیاردر روسی، یوری میلنر زیر تأثیر این کشف قرار گرفت و درحال پروگرام ریزی برای مأموریت بازگشت به انسلادوس است.

قمر انسلادوس تکوین ثانویه

درصورتی که این کشف اثبات شود، دنیای زیست شناسی متحول خواهد شد. زمین حیات خود را مدیون اولین سلول های حی ای است که تقریبا ۴ میلیارد سال پیش به وجود آمدند. وسیله مولکولی بدوی ی باکتری ها، قارچ ها و حتی فضله ها با مردم مشترک است: DNA که منجربه ساخت RNA می شود و RNA که پروتئین را می سازد.

مقیاس ی دوم حیات می تواند به معنی یک نوع تکوین یا مدل مولکولی ثانویه کاملا غیرمرتبط به انسان باشد. شاید این معیار از یک سیستم کدگذاری متفاوت داخل DNA خود برخوردار باشد یا شاید اصلا DNA نداشته باشد و از طرز های دیگری برای ارسال مفروضات ژنتیکی استفاده کند.شاید مدل های بود ثانویه، DNA نداشته باشند

با معاینه مدل ی ثانویه ی حیات، می توان جهانی بودن سیستم بود انسان را مطالعه کرد. شاید در مدل های حیات فرازمینی، آمینواسید عنصر سازنده ی اصلی نباشد. در آینده شاید بتوان قرین فیزیک، قوانین جهانی را برای زیست شناسی نیز تعریف کرد (البته پرسش های جدیدی در تک مبدأ حیات مطرح شده است).

حیات حیات ثانویه بوسیله این معنی است که تجلی سریع العمل حیات در زمین، اتفاقی نبوده است و حیات در کل جهان حیات دارد؛ درنتیجه گمان حیات سیاره های سکونت پذیر، تکثیر می یابد.حیات عالمگیر 

از طرفی میکروب های کشف شده مشابه میکروب های زمین هستند و این یعنی، حیات مسری است. وقتی شهاب سنگ بزرگی با سیاره ای اصابت می کند، قطعات متلاشی شده داخل فضا پخش می شوند و این قطعه سنگ ها می توانند مجددا روی سیاره های دیگر نزول کنند.

بود روی زمین نیز احتمالا از سیاره های دیگر (تا اینکه قمرهای زحل و مشتری) سرچشمه گرفته است. میکروب ها داخل چنین سفری جان سالم بوسیله درون می برند. درون سال ۱۹۶۹، ستاره شناس های آپولو ۱۲، کاوشگری قدیمی را بازیابی کردند که به مدت سه گانه سال در خلاء و سرمای موکد روی سطح ماه فرود آمده بود و باکتری های مقاومت داخل آن وجود داشت.

ازآنجاکه مریخ قبل از زمین سکونت پذیر بوده است، احتمالا بود از آن سرچشمه محزون باشد. شاید تیمار ارضی ها همه دراصل مریخی باشند! حتی چنانچه هرگز نتوان حیات را در منظومه ی شمسی صریح کرد، می توان به جستجوی آن داخل هزاران سیاره ی فراخورشیدی دیگر پرداخت. با بررسی پرتو هنرمند ای که از فیلتر یک سیاره ی خارجی می گذرد، می توان بوسیله ترکیب جدول سیاره معلول برد. فراوانی اکسیژن داخل مجرا سیاره، یکی از نشانه های وجود محسوب می شود.فرضیه ی قابل آزمایش

تلسکوپ جیمزوب که قرار است تو سال ۲۰۲۱ پرتاب شود، می تواند بوسیله اندازه گیری دقیق پر حرارت فدایی دنیاهای شبه زمین که تاکنون کشف شده اند، بپردازد. در سال های آینده، تلسکوپ های مستقردر هوا تصاویر دقیقی از این سیاره ها ثبت خواهند کرد. تلسکوپ های شکارچی سیاره، مجهزبه چترهای آفتابی هستند که می توانند نور ستاره ها را بست کنند تا عکاسی از سیاره ها میسر شود.

براساس طعم جزیی و تغییرات نور سیاره می توان به طول روز، وجود فصل ها، ابرها، اقیانوس ها و حتی رنگ گیاهان آن پی سرما. امروزه سؤال تاریخی «آیا ما تنها هستیم؟» از پرسشی فلسفی به فرضیه ای قابل آزمایش تبدیل شده است؛ و انسان باید برای پاسخگویی به این پرسش آماده شود.بیشتر بخوانید:دانشمندان ارگانیسمی با ژنوم کاملا ساختگی خلق کردندآلودگی پلاستیکی؛ عامل اجل باکتری های تولیدکننده اکسیژنوضعیت کنونی بود در مریخ چگونه است؟باکتری های استعمال کننده متان می توانند سوخت آینده را تأمین کنندباکتری سالمونلا از میدان الکتریکی تبعیت می بطی ء

چگونگی و دلیل اجل سیاره ها

اغلب سیاره ها عمری طولانی دارند؛ اما تا همیشه زنده نمی قرین. ستاره های گرسنه و همسایه های دشمن می توانند بوسیله طورکامل سیاره را به تمایل نابودی بکشانند؛ درحالی که برخوردها و فعالیت های مستمر ی آتش فشانی می توانند سطح سیاره را بخاطر حیات آماده کنند. نظریه های متعددی درباره ی مرگ سیاره ها حیات دارند. شان ریموند، نمونه ساز سیاره ای تو مرکز اخترفیزیک بوردو فرانسه، مقاله هایی درباره ی چگونگی مرگ سیاره ها نوشته است. به اعتقاد او، با اینکه تمام سیاره ها نمی میرند، اغلب آن ها بهره به مکانی مُرده و راکد تبدیل می شوند.ضغطه ی اقلیمی

چرخه ی اقلیمی زمین نقش مهمی در اعتدال دمایی و حفظ حیات این سیاره ارتکاب می کند؛ ولی مقدور است روزی سیاره ای سنگی، مشابه زمین، هم دچار بی نظمی شود و طی حوادثی به سیاره ای به شدت مشتعل یا گلوله ای برفی تبدیل شود.

کربن دی اکسیدموجود در جوّ زمین نقش زیادی در تعدیل دمای آن دارد. کربن دی اکسید و دیگر گازهای گلخانه ای موجود در جوّ (ازجمله آب و متان و نیتروس اکسید) متشابه پتویی عمل می کنند که زمین را گرم نگه می دارند و مانع از فرار تشعشعات خورشیدی به داخل فضا می شوند. کربن دی اکسید عامل اصلی گرمایش سطح زمین و تکثیر بارندگی است. بارش باران اندکی از کربن دی زنگ موجود در جوّ را از بین می برد و داخل سنگ های کربنات کف یبوست تفاله می کند و بدین ترتیب، دمای سطح زمین تعدیل می شود.

تصور هنرپیشه از دنیایی منجمد. چنانچه سیاره به وزن ی کافی سرد شود، بوسیله گلوله ی برفی تبدیل خواهد شد.

اگر به دلیلی مثل اضافه فعالیت های آتش فشانی، سرعت لبریز شدن کربن دی اکسید در جوّ تند تر از سرعت رسوب آن داخل حجر ها باشد، اثر حزم گلخانه ای عارض می دهد. در این فرایند، دمای سطح والاتر از نقطه ی جوش آب می رود که می تواند برای موجودات حی ی آبزی بغرنج ساز شود. افزودن دما باعث می شود کمی از جوّ از بین برود و بوسیله در فضا نشر کند. بدین زیبایی دیوار محافظتی دربرابر تشعشعات فضایی خورشید و ستاره های دیگر از بین می رود. ریموند می گوید:گرمایش گلخانه ای یکی از دلایل اصلی حفظ حیات جوّ است و تا وزن مشخصی مطلوب است؛ اما اگر از کنترل خارج شود، مشکل ساز خواهد شد.

برازنده ذکر است فقط گرما به مرگ سیاره منجر نمی شود. وقتی سیاره تا حد مشخصی سرد شود، به گلوله ای برفی یا جسمی سنگی تبدیل می شود که با یخ پوشیده شده است. خنک و برف بخش زیادی از تلالو را بوسیله در فضا منعکس می کنند و گرمی را بسیار ازپیش کاهش می دهند.مقاله های مرتبط:داستان پیدایش آب تو سیاره زمینهر آنچه باید درمورد انواع ستاره ها و ساختار آن ها بدانیم

درصورت افزایش فعالیت های آتش فشانی، کربن دی اکسید و گازهای دیگر مخبر جوّ می شوند و سیاره دوباره گرم می شود؛ ولی چنانچه یخبندان روی سیاره ای فاقد صفحات تکتونیکی و آتش فشان ها عارض دهد، آن سیاره بخاطر قدیم در شرایط یخبندان باقی خواهد ماند.

به گفته ی ریموند، کامل سیاره هایی که ظرفیت وجود را دارند، درمعرض خطر اقلیمی قرار دارند. ریسک اقلیمی سکونت پذیری سیاره را تهدید می کند؛ ولی به نابودی طولانی آن منجر نمی شود.گدازه یا وجود

قدرت سیاره های همسایه می تواند پیاده شدن مدار زمین تأثیر بگذارد. بدین ترتیب، فشار بر ساختار داخلی زمین و درنتیجه، دمای لایه ی میانی آن (گوشته) افزایش می یابد. درون چنین شرایطی، گرما بوسیله دنبال راهی بخاطر خروج خواهد وجود. آتش فشان ها مرسوم ترین اسلوب خروج گرما از لایه های زیرین سیاره ها هستند.

فعالیت های آتش فشانی بوسیله شکل چشمگیری پیاده شدن فضا سیاره تأثیر می گذارند. بوسیله نقل از راه اندازی استیناف های جوّی، ذرات گاز و غباری که ازطریق فعالیت های آتش فشانی خبردار جوّ می شوند، کاهش دمای زمین را جهت می شوند و از آن درمقابل تشعشعات محافظت می کنند. فوران کوه تامبورا در سال ۱۸۱۵ (ارشد ترین فوران ثبت شده در تاریخ زمین) باعث ترویج مقادیر یدکی خاکستر و کاهش دمای سراسری شد؛ به طوری که سال ۱۸۱۶ بوسیله سال عاری تابستان معروف شد.

افزون براین، آتش فشان ها به دلیل نشر گازهای گلخانه ای در جوّ زمین، می توانند پیامدهای سلبی قرین گرمایش جهانی را اندوه به دنبال داشته باشند. ترکیدن های ارشد و مستمر آتش فشانی بوسیله اثر حزم گلخانه ای منجر می شوند و می توانند دنیای مسکونی قرین زمین را به سیاره ای مختل و نامسکون مشابه زهره تبدیل کنند.

آتشفشان کیلائو از فضا اصابت امتداد دار

سیارک های سنگی و ادامه دارهای یخی، همواره تهدید عظمت برای همسایه های خود هستند. با قرارگرفتن سیاره ها در مدار بازپسین پس از لباس گیری و انتقال، غلبه جاذبه ی آن ها می تواند دنباله دارها و سیارک های دوروبر را جابه جا نرم. برخی از این اجرام بوسیله اطراف منظومه ی سیاره ای منفور می شوند؛ درحالی که فداکار دیگر بوسیله طرف در حرکت می کنند و احتمال اصابت آن ها با سیاره های سنگی ازجمله زمین بود دارد.

بخاطر مثال درون منظومه ی شمسی، جابه جایی های نهایی نپتون و تثبیت آن در مدار دائمی باعث شد ادامه دارهای متعددی بوسیله سمت تو منظومه ی شمسی حرکت کنند و درنهایت، بوسیله خریدار برسند. سیاره ی خریدار فدایی اجرام یخی را به سمت خارج پرتاب کرد؛ اما برخی دیگر غم در دوروبر ای موسوم بوسیله آخرین بمباران وزین به سمت زمین حرکت کردند.

تصویر مفهومی ستاره از تاریخچه ی بدوی ی زمین، بمباران سطحی زمین پیاده شدن اثر برخوردهای بزرگ را نشان می دهد.

روزمره تقریبا ۱۰۰ تن ماده ی میان سیاره ای ازجمله غبار، جذب جوّ زمین می شوند. بوسیله نقل از ناسا، احتمال برخورد اجرام مبصر تر از ۱۰۰ متر بوسیله زمین، یک در ۱۰ هزار سال و حدس اصابت اجرام بزرگ تر از یک کیلومتر، یک داخل ۱۰۰ هزاره سال است.

با خالی کردن این اجرام برنگ خون به دستگاه ی غول های گازی، برخورد صورت می دهد. تلاقی اجرام متوسط باعث ورود سنگ ریزه ها و غبار به داخل جوّ سیاره می شود؛ اما اجرام غول آسا آثار انقلابی تری به دنبال خواهند داشت. یکی از نتایج تکثیر برخوردها، تغییرات اقلیمی خواهد حیات که درنهایت، ممکن است حیات را از بین ببرد. براساس محاسبه ها و بررسی های ریموند روی بقایای سیاره ها تو منظومه های ستاره ای دیگر، یک میلیارد سیاره ی شبه زمین بوسیله چنین سرنوشتی دچار خواهند شد.برادر بد

مشتری به نشانی وزین ترین سیاره ی منظومه ی شمسی پس از خور مثل برادر بزرگ لطافت است که از سیاره های سنگی درمقابل برخوردها نگهداری می نرم. سیاره های گازی غول آسا در منظومه های دیگر چنین نقشی ادا می کنند؛ اما اگر غول گازی مشابه مشتری محرر خود را از مشت دهد، آثار مخربی پهلو دنیاهای اطراف خود خواهد داشت.

پس از شکل گیری هنرمند ها، سیاره ها از دیسک گاز و غبار پاینده مانده تشکیل شدند. به دلیل قدرت جاذبه ای وافر دیسک گاز و غبار، سیاره های گازی، تنها درون خلال چندمیلیون سال تشکیل و تو مدار خود مستقر شدند. بااین حال، سیاره ها می توانند بوسیله سادگی مدارشان را تغییر دهند.سیاره های غول آسا می توانند سیاره های دیگر را از مدار خویشتن خارج کنند

ازآنجاکه سیاره های غول آسا بسیار بزرگ تر از سیاره های سنگی هستند، قدرت جاذبه ی آن ها تأثیر چشمگیری پیاده شدن مدار سیاره های کوچک تیز خواهد گذاشت؛ اما سیاره های بزرگ نم هم در امان نیستند. دو سیاره ی غول آسا می توانند پیاده شدن یکدیگر نیرو ملتفت کنند و حتی بیش ازحد بوسیله یکدیگر نزدیک شوند. به نقل از ریموند، سیاره های غول آسا به ندرت برخورد می کنند؛ اما تأثیر جاذبه ی آن ها پیاده شدن یکدیگر چشمگیر است. درنهایت، برخی از سیاره ها مقدور است کاملا از مدار خود بیرون و به اجرام شناور در فضا تبدیل شوند.

براساس محاسبات ریموند، غول های گازی پنج میلیارد سیاره ی سنگی را نابود کرده اند. اغلب فروپاشی ها بی حد زود پس از شکل گیری سیاره ها رخساره داده اند. بااین حال، امکان پذیر است این اتفاقات در زمان وجود جهیز و مستقر پس از تکامل سیاره عارض دهند. چنانچه صرفا ۱ درصد از غول های گازی در طول زندگی سیاره ای خود دچار ناپایداری شوند، حدس نابودی ۵۰ میلیون سیاره ی مسکون حیات دارد.

یکی از راه های نابودی سیاره ها، اصابت آن ها با یکدیگر است؛ اما این اتحاد همیشه رخساره نمی دهد. فروپاشی بوسیله وسیله ی بازیگر ها

ستاره ها هم متشابه سیاره ها، دچار فروپاشی می شوند و تحولات آن ها اثر چشمگیری پهلو سیاره های اطرافشان خواهد گذاشت. برای مثال، پس از ۱۰۰ میلیون سال، درخشش کوتوله های قزل بوسیله ۱۰ مقابل درخشش خورشید برسد. سیاره هایی که تو اطراف کوتوله های سرخمی چرخند، تنها بخاطر چندمیلیون سال در محدوده ی مسکون صبر می گیرند؛ اما با افزایش درخشش ستاره و دما، آب های سطحی سیاره های دوره آن دود می شوند. بااین حال سیاره هایی که تو پیرامون کوتوله ی قرمز داغ می چرخند، می توانند بوسیله بود امتداد دهند. ریموند می گوید:نمی دانیم این فرایند سیاره را به طورکامل بی آب می درنگ یا تنها لایه های دل اقیانوس ها را از بین می برد. چنانچه سیاره از آب های زیرزمینی برخوردار باشد (آب های زیرزمینی زمین چندبرابر بیشتر از آب های سطحی هستند)، می تواند دربرابر بی آب شدن اقیانوس ها مقاومت کند.

تعامل مرموز ای بین زمین شناسی و هنرپیشه شناسی وجود دارد و تو چنین شرایطی، حاصل نامشخص است. براساس تخمین های ریموند، تاکنون احتمالا کوتوله های سرخ،  ۱۰۰ میلیارد سیاره را بی آب کرده اند.پس از گذشت یک میلیارد سال، سیاره ی زمین دیگر مسکون نخواهد بود

سیاره هایی که در اطراف ستاره های شبه خورشیدی صبر دارند، زمان بیشتری برای حفظ حیات و آب های سطحی خواهند داشت؛ ولی دمای خورشید هم در حال تغییر است و درون مدت میلیاردها سال، درخشش آن بیشتر خواهد شد. بوسیله گفته ی ریموند و پس از یک میلیارد سال، سیاره ی زمین دیگر مسکون نخواهد بود و آب مایعی در سطح زمین وجود نخواهد داشت و زمین غم شبیه زهره دستخوش جای پا جدی گلخانه ای خواهد شد.

وقتی ستاره های شبه خورشید بوسیله ۱۰ میلیارد سالگی برسند، هیدروژن آن ها به پایان می رسد و بین ۱۰۰ و ۲۰۰ برابر معادل ی فعلی رشد می کنند (سن خورشید ۴.۵ میلیارد سال است؛ بنابراین، زمان زیادی پایا مانده است). پس از طی این مدت، خورشید، زهره و عطارد را می بلعد، تبدیل جاذبه ی خورشید، مریخ و سیاره های خارجی را به سمت مخالف می راند، زمین درست عین مرز قرار می گیرد و به سرنوشت قباحت دستخوش خواهد شد. طبق محاسبات ریموند، دقیقا چهارمیلیارد سیاره ی سنگی به چنین سرنوشتی دستخوش می شوند.

ستاره های غول آسای بزرگ نمدار از خورشید، تنها پس از چندمیلیون سال منفجر می شوند (سوپرنوا)؛ بنابراین، ظن شکل گیری سیاره در حوالی این ستاره ها اندک است. حتی اگر چنین احتمالی وجود داشته باشد، سیاره ها به برهان مرگ زودرس ستاره ی خود نابود خواهند شد.بیشتر بخوانید:کوآلاها درمعرض جدی خطر انقراض کارکردی قرار دارنددی اکسید کربن جوی به بالاترین سطح در کتاب بشریت رسیدعلف های هرز؛ راه حل مبارزه با تغییرات اقلیمیکاهش بیشه زدایی و فقر، با مدیریت محلی نیستان ها امکان پذیر می شودببرهای بنگال از تغییرات اقلیمی جان سالم بوسیله در می برند؟